Op een stormachtige nacht brak Nuno in tweeën. De volgende ochtend werden twee wolkenkatten wakker op een dak. Dit is het verhaal van Sora en Hana.

[Omslagafbeelding: sora-hana-blog-1200x630.jpg]

De nacht dat Nuno in tweeën brak

Men zegt dat wolken nooit breken. Nuno deed het één keer, en hij heeft er nooit spijt van gehad.

Het was een stormachtige nacht aan het eind van een veel te warme zomer. De wind had Nuno laag geblazen, veel te laag. Hij bleef haken aan de punt van een windwijzer in de vorm van een kat, helemaal bovenop een oud dak. Een flits, een krak, en twee kleine stukjes wolk vielen aan weerszijden van de schoorsteen naar beneden.

De volgende ochtend was het droog. Op de nog natte dakpannen werden twee wolkenkatten tegelijk wakker, niesden tegelijk, en keken elkaar aan alsof ze elkaar al hun hele leven kenden. Ze hadden dezelfde grijze oren, dezelfde ogen in de kleur van een schoongewassen lucht, en aan het puntje van hun staart hetzelfde witte plukje. Elk een stukje Nuno.

Nuno, zo goed en zo kwaad als het ging weer aan elkaar geplakt, zweefde boven hen. Hij liet hun een aandenken achter: een haarspeld in de vorm van een wolkje. Ze hebben hem sindsdien nooit meer afgedaan.

Ze noemden zichzelf Sora, de lucht, en Hana, de bloem. De een om omhoog te kijken, de ander om beneden dingen te laten groeien.

Sora, de lucht

[Afbeelding: sora-avatar-512.png]

Sora is de oudste, met vier minuten. Dat brengt hij ter sprake zodra hij gelijk wil krijgen, en dat is vrij vaak.

Hij is een trage dromer. 's Ochtends heeft hij twee koppen thee nodig en een lang moment bij het raam voordat hij iets zegt. Hij praat weinig, maar hij ziet alles: de pluk haar die gegroeid is, de trui die binnenstebuiten zit, de wolk die precies drie seconden op een konijn lijkt. Hij verzamelt mokken die niet bij elkaar passen en weigert er ook maar één weg te gooien, zelfs als er een schilfer af is.

Zijn grote zwakte zijn zijn oren. Die verraden alles. Als hij jokt, draaien ze naar achteren. Als hij blij is, zwelt het plukje aan het eind van zijn staart op als een marshmallow, en doet hij alsof hij het niet merkt.

Er is één ding waar hij nog steeds van schrikt: onweer. Hij noemt het “een familieherinnering”.

Hana, de bloem

[Afbeelding: hana-avatar-512.png]

Hana is precies het tegenovergestelde. Ze is wakker voordat haar wekker gaat, ze praat voordat ze klaar is met nadenken, en ze heeft al een plan terwijl Sora nog naar zijn sokken zoekt.

Haar balkon is een kleine jungle. Elke plant heeft een naam, en ook een karakter: de basilicum is jaloers, de cactus is verlegen. Ze zingt tijdens het water geven, vals en heel hard, en ze schaamt zich er totaal niet voor.

Hana is de beschermendste van de twee. Als iemand haar broer verdriet doet, komt ze daarachter, en die persoon ook. Aan de andere kant kan ze heel slecht tegen haar verlies bij gezelschapsspellen. Je kunt haar tijdens een spannend potje beter niet aanspreken.

Bovenop haar hoofd heeft ze een eigenwijze pluk haar die nooit plat blijft liggen. Ze zweert dat het een antenne is om met Nuno te praten. Sora heeft nog nooit het tegendeel kunnen bewijzen.

Twee helften van dezelfde wolk

Tegenwoordig delen Sora en Hana een klein appartementje onder de daken, niet ver van de windwijzer waar alles begon. Nuno drijft vaak langs het raam. Hij klopt nooit aan, hij installeert zich gewoon.

Ze maken elkaars zinnen af, wat iedereen irriteert behalve henzelf. Ze hebben zelfs een orentaal bedacht: één oor omlaag betekent “we gaan”, twee draaiende oren betekenen “ik leg het je later uit”.

Ze hebben ook een crèmekleurig vest waarvan ze zweren dat ze het nooit ruilen. Toch is er maar één. Niemand heeft ooit ontdekt van wie het echt is.

Natuurlijk maken ze ruzie. Over de laatste marshmallow, over het plekje op de bank naast de verwarming, over de vraag of een hotdog een broodje is. Maar er is één regel, maar één, die ze nooit hebben gebroken: je gaat nooit boos slapen. Ze noemen het de regel van de laatste wolk. Als het echt vastloopt, beslist Nuno. Hij gaat tussen hen in hangen, zorgt voor een beetje schaduw, en uiteindelijk moeten ze altijd lachen.

Hun drie stemmingen

Net als Nuno veranderen Sora en Hana van kleur, afhankelijk van het weer vanbinnen. Ze hebben drie favoriete stemmingen.

Little Me. Dat zijn de dagen waarop je je heel klein voelt, op een fijne manier. Je bouwt een hut van de bankkussens, kijkt zaterdagochtend tekenfilms en eet snoepjes die prikken op je tong. Dan verrast Sora iedereen: de rustige van de twee wordt de gekste. Hana organiseert. De hut heeft regels nodig, een vlag, en een wachtwoord dat ze elk uur verandert.

Dream Night. 's Avonds gaan de pyjama's met sterretjes aan, kookt het water in de waterkoker en brandt de lantaarn. Hana leest verhalen voor en doet alle stemmen, zelfs die van de draak. Sora valt in slaap voor het einde. Elke keer weer. Hij houdt vol dat hij met zijn ogen dicht luistert, maar het plukje aan het eind van zijn staart snurkt zachtjes. Hana heeft hem nog nooit het einde van een verhaal verteld. Dat is haar kleine wraak.

Cloud Soft. Als het regent, blijven ze binnen. Dikke truien, één plaid voor twee, een mok in elke hand en een streng verbod op alles wat nuttig is. Het is de enige stemming waarin Hana echt stil wordt. Ze legt haar hoofd op de schouder van haar broer, ze kijken hoe de regen langs het raam loopt, en Nuno drukt zich tegen het glas om niets te missen.

En jij, ben je meer een Sora of een Hana?

De eerste Lil' Cloud-collectie is ontstaan uit hun drie stemmingen: items om in te spelen, te slapen en helemaal niets te doen, met Sora en Hana erop getekend. [Ontdek de collectie → link collectie]

Weet je nog niet welke bij jou past? [Doe de quiz van Nuno → link quiz] en ontdek welke stemming vandaag de jouwe is. En twijfel je tussen de twee? Geen probleem. Zij weten ook nog steeds niet van wie het vest is.